Zijn hele leven had hij zijn moeder gehaat. Maar toen ze overleed, kreeg hij een brief met de waarheid.

De schrijver van dit verhaal is onbekend en daarom is het moeilijk om te achterhalen of dit verhaal waargebeurd is of niet. Maar het is een belangrijke reminder over waarom je prijs moet stellen op je naaste familie.

moeder

Mijn moeder had maar één oog. En ik haatte haar.

Ze werkte in de keuken van onze school en gaf de leerlingen en leraren te eten. Ik schaamde me voor haar. Op een dag kwam ze op school naar me toe en groette ze me. Ik voelde me enorm opgelaten.

Hoe kon ze dat doen? Ik negeerde haar en zond haar een hatelijke blik voordat ik wegliep. De volgende dag hoorde ik mijn klasgenoten honend zeggen: ”Getver, je moeder heeft maar één oog!”

Ik wist niet wat ik moest doen, ik wilde het liefste door de grond zakken.

“Als je me alleen maar in verlegenheid brengt, kun je net zo goed doodgaan.” zei ik tegen haar. Ze zei niets.

Ik dacht verder niet meer na over wat ik tegen haar had gezegd, ik kookte alleen maar van woede. Ik gaf geen zier om haar gevoelens.

Ik wilde het liefste weg van de school en uit huis. Ik presteerde daarom nog beter op school en kreeg zulke goede cijfers dat ik in het buitenland mocht gaan studeren.

Daarna trouwde ik. We kochten een huis en kregen kinderen. Ik was gelukkig met mijn comfortabele leventje met vrouw en kinderen. Plotseling, op en dag, kwam mijn moeder langs. Ze had me jarenlang niet gezien en ze had haar kleinkinderen nog nooit ontmoet.

Toen ze aanbelde, deden mijn kinderen open en zij waren bang voor haar. Daarna begonnen ze te lachen en naar haar te wijzen. Ik zag wie er in de deuropening stond en riep: “Hoe durf je hier langs te komen en mijn kinderen bang te maken? Verdwijn, NU meteen!”

Mijn moeder zei zachtjes: “Oh, sorry. Ik moet het verkeerde adres genoteerd hebben.” En toen liep ze weg.

Op een dag kreeg ik een brief over een reünie op mijn oude school. Ik loog tegen mijn vrouw en zei dat ik op zakenreis moest. Na de reünie ging ik uit pure nieuwsgierigheid terug naar ons oude bouwval van een huis.

De buren zeiden dat mijn moeder was overleden. Ik liet er geen traan om. Toen gaven ze me een brief die mijn moeder aan mij had geschreven.

Lieve zoon, Ik denk voortdurend aan je. Het spijt me dat ik onaangekondigd langskwam en je kinderen aan het schrikken bracht.

Ik was zo blij toen ik ontdekte dat jullie een reünie van school hadden. Omdat ik ziek ben is de kans klein dat ik je nogmaals zal ontmoeten. Het doet zeer dat je je je hele leven voor mij hebt geschaamd. Dat heb ik nooit gewild.

Je moet weten dat je als klein jongetje een vreselijk ongeluk meemaakte. Daardoor verloor je je ene oog. Ik kon de gedachte niet verdragen dat je je hele jeugd met maar één oog door moest brengen en daarom gaf ik je het mijne.

Ik was zo trots dat je de wereld door mij ontdekte, met mijn oog. Als je moeder wilde ik altijd het beste voor je, vergeet dat niet.

Ik hou van je.

Liefs van je moeder.

Nadat we dit gelezen hadden was het eerste wat we deden onze eigen moeders bellen. Niemand offert zo veel op als ouders voor hun kinderen. Je weet nooit wanneer het te laat is, dus toon je liefde terwijl dat nog kan en DEEL dit verhaal om respect voor alle moeders te tonen.


Schrijf je nu in op onze nieuwsbrief.

Als eerste op de hoogte? Schrijf je dan snel in op onze nieuwsbrief.