Ouders denken dat de hagedis van hun zoon zwanger is en maken iets hilarisch mee in de praktijk van de dierenarts

Dit is wat er gebeurde:

Op een avond na het eten kwam mijn zoon naar me toe om te zeggen dat er iets mis was met een van de twee hagedissen die hij in zijn kamer als huisdier gevangen hield.

verhaal

“Hij ligt daar gewoon ziek te liggen”, zei hij. “Echt papa, help me!”

Ik volgde hem naar zijn kamer en moest inderdaad vaststellen dat een van zijn hagedissen op zijn rug lag en er een beetje gestresseerd uitzag. Ik wist meteen wat ons te doen stond.

“Schat”, zei ik. “Kom even naar de hagedis kijken.”

“Oh mijn God”, riep mijn vrouw uit. “Ze krijgt baby’s.”

“Wat?”, vroeg mijn zoon. “Maar hun namen zijn Bert en Ernie, mama!”

Ik was woedend.

“Hoe kan dat nou? Ik dacht dat we hadden afgesproken dat ze niet konden voortplanten”, zei ik op beschuldigende toon tegen mijn vrouw.

verhaal1

“Moest ik misschien een bordje in hun kooi hangen?” antwoordde ze sarcastisch.

“Nee, maar we hadden toch twee mannetjes?”, herinnerde ik haar.

“Ja, Bert en Ernie”, voegde mijn zoon toe.

Ondertussen had de rest van het gezin zich ook al rond de hagedissen verzameld. Ik probeerde er het beste van te maken.

“Jongens, dit gaat een wonderbaarlijke ervaring worden”, kondigde ik aan. “We staan op het punt om het wonder van een geboorte te aanschouwen.”

“Jakkes!”, schreeuwden ze in koor.

Zo bleven we even staan kijken naar de op zijn rug liggende hagedis. “Er komt niet echt veel vordering in de zaak”, merkte ik op.

Mijn vrouw: “Misschien liggen ze in stuithouding.”

“Doe iets papa!”, zei mijn zoon wanhopig.

We zagen hoe er tussen zijn pootjes telkens iets wat op een pootje leek tevoorschijn kwam. Maar dan plotseling verdween het weer. Ik wachtte geduldig tot het pootje weer verscheen en trok er zachtjes aan, zij het zonder resultaat.

“Moet ik 911 bellen?”, vroeg mijn oudste dochter. “Misschien kunnen ze ons wel wat advies geven?”

“Kom, laten we Ernie naar de dierenarts brengen”, zei ik tenslotte. We reden naar de dierenarts en mijn zoon hield de kooi met Ernie op zijn schoot.

“Adem dan, Ernie, adem dan”, sprak mijn zoon Ernie moed in.

verhaal2

Bij de dierenarts aangekomen, begon die Ernie met een vergrootglas te bestuderen.

“Wat denk je dokter, keizersnede?”, zei ik met een wetenschappelijke blik op mijn gezicht.

“Oh, heel interessant”, mompelde de arts. “Meneer en mevrouw Cameron, kan ik jullie even alleen spreken?”

Ik kreeg het benauwd maar vroeg mijn zoon om even naar buiten te gaan.

“Komt het goed met Ernie?” vroeg mijn vrouw.

“Oh ja helemaal”, verzekerde hij ons. “Deze hagedis is niet aan het bevallen. Sterker nog, dat zal ook NOOIT gebeuren, want het is een mannetje. Ernie is een jong mannetje. En je moet weten dat eens ze volwassen worden, ze zoals andere mannelijke wezens wel eens …, nou ja, masturberen, en daarvoor gaan ze op hun rug liggen”, zei hij blozend tegen mijn vrouw.

We stonden aan de grond genageld.

“Dus, Ernie was gewoon … opgewonden?”, vroeg mijn vrouw nog.

“Inderdaad”, antwoordde de dierenarts, opgelucht dat we het begrepen.

Nog meer stilte. Dan begon mijn vrouw te giechelen tot zij en de dochter in luid gelach uitbarstten.

“Wat is er zo grappig?”, vroeg ik. De tranen rolden nu van haar gezicht. “Het is gewoon dat … ik me nu terug voorstel hoe je aan zijn kleine piemeltje aan het trekken was …” Ze hapte naar adem en begon opnieuw luid te lachen.

“Zo is het genoeg!”, waarschuwde ik haar. We bedankten de dierenarts en repten ons met onze zoon terug naar huis. Hij was echt blij dat alles oké was met Ernie.

“Ik weet dat ook Ernie je erg dankbaar is voor wat je hebt gedaan, paps”, zei mijn zoon.

“Oh, je hebt GEEN idee”, stemde mijn vrouw in, waarbij ze opnieuw in lachen uitbarstte.

MORAAL VAN HET VERHAAL: Let op tijdens de lessen biologie!

Hagedissen leggen eitjes!

Tover een glimlach op het gezicht van je vrienden en DEEL dit bericht!

Bron: Shareably