Op 19-jarige leeftijd beviel ze van haar dochter en verliet haar. 21 jaar later krijgt ze een e-mail die haar perplex achterlaat.

We zeggen en schrijven het jaar 1986 toen Tammy in Port Elizabeth in Zuid-Afrika geboren werd. Haar moeder was een tiener van amper 19 jaar, had geen werk, geld of partner. Ze voelde zich eenzaam, ellendig en wanhopig. Ze hield haar huilende baby in de armen vast, maar ook zij huilde want ze wist niet hoe ze deze baby zou kunnen geven wat ze verdiende en nodig had. Maar zijzelf had niets.

De beslissing die ze toen nam, leek haar de meest logische: ze gaf de baby op voor adoptie in de hoop dat ze haar dochter zo een mooie toekomst zou kunnen schenken. Maar voor ze dat zou doen, schreef ze haar gedachten neer in een schriftje, zodat haar dochter later zou weten dat haar moeder dit nooit echt wilde en dat mama altijd van haar zou houden.

Tammy werd uiteindelijk geadopteerd door een liefdevolle en zorgzame familie. Maar naarmate ze opgroeide, bleef ze aan haar biologische moeder denken. De woorden in het schriftje deden haar inzien dat haar moeder onvoorwaardelijk van haar hield. Maar waar zou ze de antwoorden kunnen vinden die haar naar haar biologische moeder zouden kunnen leiden? Ze had alleen het schriftje en de herinnering dat haar achternaam “Snapp” of “Smith” was. Ze zocht op Facebook en ontdekte enkele pistes, en uiteindelijk zelfs een e-mailadres van iemand van wie ze vermoedde dat het haar moeder zou kunnen zijn.

Ze waagde het erop en schreef de volgende mail:

“Hallo. Je hebt geen idee wie ik ben, maar ik hoop te weten wie jij bent, en ik hoop echt dat het waar is. Mijn naam is Tammy en ben 21 jaar oud. Ik woon in East Londen in Zuid-Afrika en ben geadopteerd. Ik ben altijd erg nieuwsgierig geweest naar mijn biologische ouders om ook beter te kunnen begrijpen wie ik ben. Ik werd geboren op 14 november 1986 in Port Elizabeth. Het schriftje dat je voor me achterliet, heeft me geholpen om je te vinden.”

In spanning wachtte ze af en toen kreeg ze het volgende antwoord:

“De tranen rollen van vreugde over mijn wangen terwijl ik dit schrijf. Ja, ik ben je mama! Ik ben nog altijd in shock dat we elkaar na 21 jaar gevonden hebben, en mijn hart kan niet gelukkiger zijn. Dit is als een droom die werkelijkheid wordt en ik moet mezelf in de wangen knijpen om te beseffen of het wel waar is. Hoe graag zou ik je een dikke knuffel willen geven en zeggen dat ik al die tijd van je gehouden heb.

Ik heb elke dag van mijn leven aan jou gedacht. Er ging geen dag voorbij dat ik niet naar de zon of de maan keek, en me troostte met de gedachte dat ook jij het goed maakte onder diezelfde zon en maan. Ik heb me op een of andere manier altijd verbonden met je gevoeld.”

Het antwoord deed het hart van Tammy enkele tellen stilstaan. Ze had haar moeder gevonden! Nu moest ze haar alleen nog in levende lijve ontmoeten. En dat deden ze ook! Na 21 jaar vielen mama en dochter elkaar in de armen. Van een ongemakkelijk gevoel was helemaal geen sprake, alleen maar niets dan vreugde en intense emoties.

Hieronder kan je enkele beelden van hun emotionele reünie bekijken. DEEL dit onwaarschijnlijke verhaal over moederliefde met iedereen die je kent!

Bron en afbeeldingen: LittleThings en YouTube

Schrijf je nu in op onze nieuwsbrief.

Als eerste op de hoogte? Schrijf je dan snel in op onze nieuwsbrief.