Hij stierf alleen in een verpleeghuis. Verpleegkundigen dacht dat hij niets van waarde had, tot zij dit zagen!

Veel verpleeghuizen zitten vol met senioren. De herinneringen worden minder, de functionaliteit verminderd en ook de relaties met familie worden beetje bij beetje minder. Vroeger was het nog eens een bezoekje, nu is het vaak alleen een telefoontje naar het verpleeghuis hoe het gaat.

Senioren hebben het erg druk met hun taken en hebben nauwelijks kans om de senioren te leren kennen. Het is een trieste situatie.

Toen Mak Filiser stierf in de geriatrische afdeling van een verpleeghuis, geloofden de verpleegsters dat hij liet niets had van echte waarde.

bejaardenhuis

Tijd om Mak’s kamer schoon te maken nadat hij was gestorven. Een van de verpleegkundige merkte dat hij een gedicht had geschreven. Ze las het door en was geraakt door zijn woorden. Ze heeft er een kopie van gemaakt en uitgedeeld aan haar collega’s in het verpleeghuis.

Het gedicht had de naam: “Cranky Old Man” en het heeft het personeel vast en zeker een aantal waardevolle lessen geleerd, zo ging het gedicht ongeveer:

tehuis

Cranky Old Man door Mak Filiser
Wat zie je verpleegkundige? Wat zie je?
Wat denk je … als je op zoek bent naar me?
Een chagrijnige oude man … niet erg verstandig,
Onzekere gewoonte … met verre ogen?
Weigert zijn eten … en geeft geen antwoord.
Als je zegt met een luide stem … Ik wou dat je het zou proberen! ‘
Het lijkt niet binnen te komen … de dingen die je doet.

Opvang

En altijd maar iets verliezen … Een sok of schoen?
Weerstand of niet … je laat doen wat je wil,
Met baden en voeden … De lange dag in te vullen?
Is dat wat je denkt? Is dat wat je ziet?
Dan open je ogen, verpleegkundige … je kijkt niet naar me.
Ik zal je vertellen wie ik ben. . . . .. Als ik hier zo stil zit.

Als ik bied wat je wil … als ik eet op je wil.
Ik ben een klein kind van tien … met een vader en moeder,
Broeders en zusters … die elkaar liefhebben
Een jongen van zestien … met vleugels op zijn voeten
Dromen die nu binnenkort … een minnaar zal ontmoeten.
Een bruidegom snel met twintig … mijn hart geeft een sprong.
Herinneren, de geloften … die ik beloofd heb te houden

gedicht-1

Bij 25 nu, … Ik ben een jonge van mezelf.
Wie moet me begeleiden … en geeft me een veilig en gelukkig thuis.
Een man van dertig … Mijn jonge bedrijf is snel gegroeid,
Gebonden aan elkaar … Met banden die zouden moeten duren.
Bij veertig, mijn jonge zonen … zijn gegroeid en zijn verdwenen,
Maar mijn vrouw naast me … kijkt naar me.
Bij Vijftig, eens te meer … Baby’s spelen ‘rond mijn knie,
Nogmaals, we weten het kinderen … Mijn geliefde en mij.

ouderen

Donkere dagen zijn er voor mij … Mijn vrouw is nu dood.
Ik kijk naar de toekomst … Ik huiver met angst.
Voor mijn jonge, ik moet ze allemaal grootbrengen … jongen van hun eigen land.
En ik denk aan de jaren … en de liefde die ik heb gekend.
Ik ben nu een oude man … en de natuur is wreed.
Het is de grap van ouderdom… kijken als een dwaas.
Het lichaam, het brokkelt … gratie en kracht, vertrekken.
Er is nu een steen … voorheen was er een hart.
Maar binnen deze oude karkas van een jonge man nog steeds woont,

wandeling

En nu en dan … mijn hart zwelt
Ik herinner me de vreugde … Ik herinner me de pijn.
En ik ben lief en wil leven … we leven weer.
Ik denk aan de jaren, het is te snel gegaan.

En accepteer het grimmige feit … dat er niets kan duren.
Dus open je ogen, mensen … open en kijk.
Geen chagrijnige oude man.
Kijk dichterbij … kijk naar… MIJ !!


Blijf op de hoogte om niets te missen:

Schrijf je nu in op onze nieuwsbrief.

Als eerste op de hoogte? Schrijf je dan snel in op onze nieuwsbrief.