Geredde eland komt elke dag terug om de man die hem redde te bezoeken

Erikas Plucas trof op een dag een erg onwaarschijnlijk zicht aan – een babyeland die voor zijn poort lag. Ze kon niet ouder geweest zijn dan twee weken.

“Het eerste zicht van haar was hartverscheurend”, zei Plucas, die in Litouwen woont. “Ze was uitgehongerd, vuil, droevig, haar vacht zat onder de vlooien en ze was doodsbang toen ze me zag, maar tegelijk te verzwakt om te vluchten.”

eland1

Plucas veronderstelt dat de moeder wellicht doodgeschoten werd door jagers en dat de baby op de vlucht is kunnen slaan. Hij droeg de uitgemergelde eland snel naar binnen en bedacht zich wat hij kon doen.

Nadat hij de dierenbescherming en enkele vrienden had gecontacteerd, zei iedereen dat hij er beter zijn handen zou afhouden.

“Ik stootte op heel wat tegenkanting. Ze zeiden me dat ik de natuur haar werk moest laten doen.”

eland2

Maar hij weigerde naar hen te luisteren. Hij wist dat hij moest helpen.

De dierenbescherming zegde uiteindelijk toch toe om langs te komen. Ondertussen verzamelde hij bladeren en gaf hij haar een beetje melk. Hij probeerde haar wanhopig te laten eten, want als ze dat niet zou doen, zou ze wellicht sterven.

En dat wilde hij voor geen geld van de wereld laten gebeuren.

eland3

Toen de dierenbescherming de volgende dag arriveerde, was er helaas niet veel dat ze konden doen.

“Omdat we hier in Litouwen niet echt organisaties hebben die zich om wilde dieren bekommeren, stelde de dierenbescherming voor om er enkele jagers bij te halen. Maar dat zou haar dood betekend hebben. Dus drong ik aan om de baby te houden en ze stemden in.”

Plucas gaf haar de naam Emma.

eland4

De eerste paar weken waren best een uitdaging. Ze moest om de vier uur gevoederd worden en ze huilde telkens Plucas wegging – hij sliep ook vaak naast haar, zelfs buiten om haar toch maar een veilig gevoel te geven.

“Ze was bang van alles, behalve van mij”, zegt Plucas.

eland5

Naarmate Emma ouder werd, gingen ze in het bos wandelen in de hoop haar ooit terug vrij te kunnen laten. Hij leerde haar wat gevaarlijk en wat veilig was en leerde haar ook voedsel zoeken wat ze niet alleen kon. Emma was bang om naar het bos te gaan, maar ze vertrouwde Plucas en volgde hem overal waar hij ging.

eland6

Hoe ouder ze werd, hoe comfortabeler ze zich in het bos voelde en algauw begon ze alleen naar het bos te trekken. Eindelijk was het tijd om haar voltijds in het bos te laten leven. Ze was er klaar voor.

eland7

“Ik herinner me nog de eerste nachten dat ze niet thuis kwam. Ik sliep nauwelijks. Maar ik moest me erover zetten. Dat was uiteindelijk mijn doel geweest van bij aanvang.”

eland8

Hoewel Emma nu volwassen is en in het bos leeft, komt ze nog elke dag haar papa bezoeken. Ze gaan samen zwemmen en hij geeft haar lekkers. Ze toont hem nog elke dag hoe dankbaar ze is dat hij haar leven redde.

eland9

“Ik nodigde enkele jagers uit om haar voor te stellen, zodat ze zouden kunnen zien dat ze meer is dan een lekkere maaltijd. Om hen te laten inzien dat elanden intelligente en liefdevolle dieren zijn. Er waren zelfs enkele jagers bij die zeiden dat ze hun geweer voorgoed aan de kant zouden laten staan en me beloofden om nooit meer een eland te schieten”, zei Plucas.

eland10

“Ik ben haar wereld en zij is de mijne”, voegt Plucas er nog aan toe. “Soms vraag ik me af wie nu wie redde?!”

DEEL dit hartverwarmende verhaal met je vrienden!


Bron: The Dodo