De man wil de hond naar het asiel brengen, maar dan vindt hij een brief van de vorige eigenaar van het dier.

Toen ik hem aankeek, zeiden ze dat de hond Merlin noemde. Ik woonde in een kleine stad. De mensen waren open en vriendelijk, maar er ontbrak iets. Dus dacht ik dat een hond de juiste keuze voor me zou zijn. Gewoon iemand hebben om wat mee te praten. De advertentie voor deze hond had ik in een krant gelezen. Er hadden zich al enkele mensen aangemeld maar het waren geen “herdershond mensen”. Wat ze daar ook mee bedoelden, ze dachten dat ik er wel eentje was.

Ze gaven me de spulletjes van Merlijn: zijn hondenmand, een grote zak vol tennisballen en een vergeelde brief van de vorige eigenaar. Onderweg naar huis sprong de vonk echter niet meteen over. De volgende twee weken waren een voortdurende strijd om met elkaar overeen te komen. Zoveel tijd had ik van het asiel gekregen om elkaar te leren kennen – een proefperiode als het ware.

tennis1

Hij wilde maar niet wennen aan zijn nieuwe omgeving. Wat ik ook probeerde … Ik kocht zelfs nieuwe spulletjes, maar niets … Soms gehoorzaamde hij, maar meestal hoorde hij me zelfs geeneens. Hij reageerde wel op zijn naam. Toen ik hem vier of vijf kaar had geroepen, keek hij even in mijn richting en deed dan gewoon rustig verder met wat hij bezig was.

tennis2

Het klikte gewoon niet. Hij kauwde op mijn schoenen en vernielde andere spullen. Ik werd erg streng voor hem en begon tegen hem te roepen. Het werd zo erg dat ik niet kon wachten totdat de twee weken voorbij waren. Ik nam mijn telefoon en belde naar het asiel. De hond moest weg.

Ik nam de tas die het asiel me gegeven had. Ik greep een speeltje en wierp het hem toe. Hij snuffelde eraan en begon met zijn staart te kwispelen. Zo vrolijk had ik hem nog niet gezien. Toen zag ik de brief van de vorige eigenaar. Die was ik glad vergeten. Hardop dacht ik: “We zullen eens kijken of de vorige eigenaar van Merlin misschien een paar tips voor me heeft.”

tennis3

“Aan diegene die mijn hond krijgt,

Ik kan niet zeggen dat het me blij maakt om deze brief te moeten schrijven. Als je dit leest, betekent het dat ik mijn laatste wandeling met mijn hond naar het dierenasiel maakte. Hij weet dat er iets anders is. Ik heb zijn leiband en speelgoed ingepakt. Laat ik enkele dingen zeggen over mijn hond waardoor jullie het misschien wat beter met elkaar zullen vinden.

Hij houdt van tennisballen, hoe meer hoe liever. Hij probeert er altijd twee tegelijk in zijn mond te krijgen. Drie lukt hem niet. Hij kent enkele bevelen, zoals “bal” en “zit”. Hij zou nieuwe inentingen moeten krijgen. Hij heeft wel echt een hekel aan de dierenarts.

Gun hem wat tijd. Ik ben nooit getrouwd. Het was alleen ik en Merlin. Hij vergezelde me altijd en overal. Hij blaft niet en houdt van mensen. En zijn naam is niet Merlin.

Ik kon het niet verdragen zijn echte naam op te geven. Ik was nog niet klaar om afscheid te nemen. Zijn echte naam is Flynn en dat zou zijn nieuwe eigenaar wel moeten weten.

Mijn ouders zijn overleden en ik heb geen broers of zussen. Ik had niemand om de hond bij onder te brengen. Het asiel was mijn enige keuze. De afgelopen zes jaar was Flynn mijn enige familie. Maar nu ben ik doodziek.

Ik hoop dat hij op een dag een derde tennisbal in zijn mond krijgt.

Ik wens jullie beiden het allerbeste. Geeft Flynn een goede thuis en elke avond een dikke knuffel en een kus van mij.

Bedankt.”

tennis4

Ik vouwde de brief dicht, keek naar de hond en zei: “Flynn”. Hij begon onmiddellijk met zijn staart te kwispelen. Ik zei zijn naam nog een paar keer en hij werd alsmaar vrolijker. Ik streelde zijn vacht en begroef mijn gezicht in zijn nek. Flynn keek op en likte me. “Laten we met het balletje spelen?” Zijn ogen begonnen te fonkelen van vreugde. Hij snuffelde aan mijn handen, verdween naar de andere kamer en kwam terug met drie tennisballen in zijn mond.

DEEL dit wondermooie bericht met je vrienden op Facebook!


Bron: interestingfunfacts.com